KuS stelt in 2012 een uitgebreid onderzoeksprogramma naar de stad Heerlen centraal. Kunstenaars, vormgevers en wetenschappers worden uitgenodigd om onderzoek te doen naar en te reflecteren op de identiteit, de maakbaarheid, de emotionele binding, de beleving en de branding van Heerlen. Het resultaat wordt gepresenteerd in exposities, manifestaties, tijdelijke installaties, lezingen en debatten.
Heerlen als casus
Heerlen is een interessante onderzoekscase. Enerzijds is de stad exemplarisch voor veel middelgrote gemeenten in de periferie, maar anderzijds lijkt het er in Heerlen allemaal net iets radicaler aan toe te gaan. Was Heerlen in de gloriedagen van de steenkoolmijnen bijvoorbeeld een van de rijkste steden van Nederland, nu bungelt het onderaan in de lijst van aantrekkelijke steden. Explodeerde Heerlen begin vorige eeuw qua bevolkingsaantal, nu is het bestempeld als meest krimpende en vergrijzende stad van Nederland. Qua criminaliteitscijfers kon de stad zich lange tijd meten met Amsterdam, maar mede om van het negatieve imago af te komen investeert Heerlen momenteel als een van de weinige gemeenten in Nederland extra in cultuur.
Heerlen als generieke stad
De basisgedachte van het onderzoeksprogramma van kuS is Heerlen als ‘generieke stad’, zoals omschreven door architect Rem Koolhaas. Een stad die niet meer in staat is om geschiedenis en identiteit op te bouwen, maar daardoor bevrijd is van haar historie en ruimte heeft gecreëerd voor nieuwe ideeën. Een stad die zichzelf telkens opnieuw kan definiëren. Twintig internationale kunstenaars, vormgevers en wetenschappers worden in 2012 door kuS uitgenodigd om zich in Heerlen te verdiepen en de stad te herdefiniëren.